ای آوار، ای سیل مصیبت بار

آمدم کمدها را تمیز کنم. بهار داشت به پنجره می زد و صدایی که خیلی هم واضح نبود توی دلم می گفت باید بجنبی و خانه ت را تمیز کنی. برای دست به سر کردن این صدا هم که شده، آمدم کمدها را تمیز کنم. کتاب ها را. لباس های آویزان را. بروشورهای تیاترها و بلیط های فیلم ها. نوشته ها. نگاتیوها.

تا رسیدم به گوشه قفسه ای که آخرین بار دو سه سال پیش به خرت و پرت هایش نگاه کرده بودم. از اولین چیزهایی که سین برایم گرفته بود تا تک تک خاطراتی که با هم داشتیم همانجاست. عروسکی که برایم درست کرده بود. عروسک دست هایش دراز بود و قرار بود هروقت دلتنگش شدم دست هایش را به نیابت از دست های سین دور گردنم ببندم و انگار کنم که سین بغلم کرده. اسباب بازی های کوچکِ تخم مرغ های شکلاتی کیندر که همه آنها را، هر بار، با ناز و ادا و اطواری که خاطره شده بود برایم خریده. یک جعبه کوچک با روبانی که به ظرافت روی آن زده و داخلش را پر کرده از صدف هایی که خودش از ساحل خلیج دست چین کرده و برایم فرستاده. نقاشی هایی که برایم کشیده بود. از همه اینها بدتر نامه هایی است که اوایل برای هم می نوشتیم. حرف هایی که سعی می کردیم مثلِ عاشق های توی فیلم ها بهم بزنیم و دست آخر چیزی که نوشته می شد جملات کمیکِ تقلیدی ای بودند که وسط های نوشته کاملاً از رمق می افتاند. اما حالا همه اینها ناگهان برایم تراژدی شد. نه به این خاطر که سین دیگر نیست. اینکه سین نیست بیشتر از هر چیزی انتخاب خودم است. کمی سنگ دلی است اگر بگویم دلم هم حتی برای سین تنگ نشده ولی فهمیده ام که رابطه م با سین تمام شده. اما این آوار ناگهانی تراژدی چیست؟

همه یادگاری ها را جمع کردم. جعبه کفش خالی آوردم و مرتب و با دقت همه آن ها را درون جعبه چیدم. هر کدام را با وسواس خاصی که انگار عزیزی را دفن می کنم درون جعبه گذاشتم. کار که تمام شد در جعبه را بستم. آن را گذاشتم آخر یکی از قفسه ها و رویش را با مجله و کتاب پوشاندم. به فکر این افتادم که سیگاری بگیرانم. از ذهنم گذشت که دفعه دیگر معلوم نیست کی این جعبه را باز کنم. از خودم پرسیدم ممکن است آن وقت اوضاع زندگی ام چطور باشد؟ آیا بازهم تراژدی روی سرم آوار می شود؟ صدایی که اینبار واضح تر است جواب می دهد که بله. این حس خالی بودن د ر د ر و ن من ناشی از زمانی است که گذشت. ربطی به شخص سین ندارد. این جای خالی از روزهای سپری شده ای است که دیگر برنمی گردند. فارغ از اینکه معاشرت من و سین چقدر بالا و پایین داشت. این یادگاری ها را هر وقت دیگر دست بگیرم، برای آن «منی» که بودم دلم تنگ می شود. آن تصویری از خودم که سایه ای از سین کنار سایه خودم ساخته بودم و بعدتر فهمیدم هیچکس نمی تواند آنطور که من می پنداشتم، باشد.

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s