یک اعتراف دوستانه بکنم؟!

یک سری اعتراف دوستانه داریم که ماها برای دوستانمان می گوییم. معمولاً چیزهایی در مایه های اینکه فلان دوست را دوست داریم، کشش به فلان فرد آشنا داریم، با فلان رفیق خوابیده ایم و به بهمان دوست خیانت کرده ایم و دروغ گفتیه ایم. چیزهایی که اساساً نه در محتوا، که شاید خیلی هم ساده و بچگانه هم باشد، بلکه در اثری که روی خودآگاه و ناخودآگاهمان گذاشته عمیق است. اینها بیشترین تاثیر را روی کسی که می شنود ندارد. اصلاً ربطی به کسی که می شنود ندارد. اصلاً چیزهایی هستند که صرفاً به کسی می گوییم که «می شناسیمش». اینها در واقع شاید اعترافاتی هستند که جرات نداریم به خودمان بگوییم. به بقیه می گوییم. بقیه می شنوند و فراموش می کنند. ما از زبان خودمان می شنویم و هیچوقت تک تک هجاهایی را که از دهان و دندانمان بیرون آمده فراموش نمی کنیم. این حرف ها، حرف های خودمان و نه بقیه، ما را تکان می دهد. شاید بهتر است اعترافی هم اگر داشته باشیم جایی، به کسی، حتا به سنگ هم، نگوییم.

شاید.

لحظاتی هستند که از دریغ سرشارند. از حسرت و دریغ. حسرت و دریغی که مولود خیلی چیزها می توانند باشند. حتی مولود همان لحظات. لحظاتِ انسان، که حتی اگر آنچنان هم از آنها دُرّ و گهر نبارند، باز هم مالِ او هستند و از دستانش می ریزند. دریغ نداشتن چیزی، دریغ نبودن کسی، دریغ نبودن. لحظاتی که شنل تاریکی بر پهنای خلقیات انسان می افتد. شاید نویسنده می نویسد تا دریغش را درمان کند. شاید نویسنده می نویسد که از دریغ فرار کند. لحظات را آنگونه که می خواهد بسازد و آزادی را آنگونه که طلب دارد دریابد. شاید کار نویسنده همین است. اگر چیزی می نویسد از قدرت دریغ و حسرت و چه بسا حسادت آن باشد که می نویسد. شاید. شاید …

شماره دوم.

از آن دسته ام که خیلی وقت ها ساکت نشسته و بیرون را نگاه می کند. نه اینکه الزاماً چیز خوبی باشد. جمله کاملاً خبری است. مثلاً طی سال های گذشته، سالهایی که همه در گودر و روزهای اوج وبلاگستان و سیصد و شصت پر جنب و جوش بوده اند من فقط مخاطب خاموش بوده ام. سال های بعدش هم که همه توییتر و پلاس و فیسبوک را ساختند بازهم من خاموش بودم. منظورم از خاموش این است که ملت را فالو می کردم، پست هایشان را می خواندم، عکسهایشان را میدیدم، اینتراکشنشان را با بقیه می دیدم و خب واکنشی هم نشان نمی دادم. البته بدیهی است که تا جایی که فرد برای عموم یا دوستانش، خودش فضا را باز می گذاشت می دیدم. حافظه ام پر از پست هایی وبلاگ های معروف و مهجور. از چرت پرت های فلان سلبریتی تا چس ناله های فلان یکی. شعرها و داستان ها و یادداشت های همه را می خواندم. حالا این تاریخ دست من را برای یک سرگرمی عجیب باز گذاشته. اینکه می نشینم و دغدغه های گذشته شان را با الآن مقایسه می کنم. امان از تغییرات جور واجور، کم و زیاد، با ربط و بی ربطی که می بینم، امان … .